Το ίδιο νήμα διαπερνά και τη δική μας καθημερινότητα στο Δημόσιο. Σε όλη τη χώρα, οι δημόσιοι υπάλληλοι βιώνουμε τη συστηματική υποστελέχωση των υπηρεσιών, την εντατικοποίηση της εργασίας, την ανάθεση πολλαπλών καθηκόντων χωρίς τα αναγκαία μέσα και προσωπικό. Καλούμαστε να καλύψουμε τεράστια κενά, να διαχειριστούμε αυξημένες απαιτήσεις, να σηκώσουμε στις πλάτες μας την εύρυθμη λειτουργία κρίσιμων δομών, την ίδια στιγμή που οι πραγματικοί μας μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι και η ακρίβεια ροκανίζει το εισόδημά μας. Οι αυξήσεις-ψίχουλα δεν καλύπτουν ούτε τις στοιχειώδεις ανάγκες διαβίωσης, ενώ η επαναφορά 13ου και 14ου μισθού παραμένει δίκαιο και ώριμο αίτημα.
Παράλληλα, χιλιάδες συνάδελφοι συμβασιούχοι στο Δημόσιο παραμένουν σε καθεστώς ομηρίας, καλύπτοντας πάγιες και διαρκείς ανάγκες χωρίς σταθερή και μόνιμη εργασία, ζώντας με την αγωνία της ανανέωσης. Την ίδια ώρα, η ιδιωτικοποίηση και η εμπορευματοποίηση κρίσιμων τομέων, όπως η Υγεία και η Παιδεία, διαμορφώνουν ένα περιβάλλον όπου το «κόστος – όφελος» υπερισχύει έναντι των λαϊκών αναγκών. Οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο στοχοποιούνται συστηματικά, παρουσιάζονται ως «βάρος», ενώ στην πραγματικότητα είναι αυτοί που κράτησαν και κρατούν όρθια την κοινωνία σε πανδημίες, φυσικές καταστροφές και κάθε είδους κρίση.
Στα νησιά του Νομού, τα προβλήματα αυτά αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη ένταση λόγω της νησιωτικότητας. Οι δημόσιες δομές Υγείας λειτουργούν με σοβαρές ελλείψεις ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, με τους εργαζόμενους να ξεπερνούν καθημερινά τα ανθρώπινα όρια αντοχής. Στην εκπαίδευση, τα κενά σε προσωπικό και οι ελλείψεις σε υποδομές επιβαρύνουν εκπαιδευτικούς και μαθητές, ενώ πολλές δημόσιες υπηρεσίες λειτουργούν με ελάχιστο προσωπικό, αδυνατώντας να ανταποκριθούν έγκαιρα στις ανάγκες των πολιτών. Το αυξημένο κόστος ζωής και στέγασης στα νησιά δεν συνοδεύεται από ουσιαστικά μέτρα στήριξης των εργαζομένων, με αποτέλεσμα οι παρεχόμενες υπηρεσίες στη νησιωτική Ελλάδα να μετατρέπονται σε διαρκή οικονομική και προσωπική δοκιμασία.
Τα Τέμπη δεν ήταν μια «κακιά εξαίρεση». Όπως και τα συνεχή εργατικά «ατυχήματα», οι ελλείψεις σε μέτρα υγείας και ασφάλειας, οι καταρρεύσεις υποδομών, έτσι και η δική μας καθημερινή εργασιακή πίεση αποτελούν εκφάνσεις της ίδιας πολιτικής επιλογής: της λογικής που θεωρεί την πρόληψη, τη συντήρηση, τη στελέχωση και την ασφάλεια ως περιττή δαπάνη. Δεν θα αποδεχτούμε να εργαζόμαστε σε συνθήκες ανασφάλειας και εξάντλησης. Δεν θα συνηθίσουμε να ζούμε με το άγχος ότι η ποιότητα και η ασφάλεια των δημόσιων υπηρεσιών υπονομεύονται από τη διαρκή υποχρηματοδότηση. Η απάντηση δεν μπορεί να είναι η σιωπή ή η ατομική διαχείριση των προβλημάτων. Η απάντηση βρίσκεται στη συλλογική οργάνωση, στη συμμετοχή, στη μαζική παρουσία μας στα σωματεία και στους δρόμους του αγώνα.
Διεκδικούμε:
• Πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς – επαναφορά 13ου και 14ου μισθού.
• Μαζικές μόνιμες προσλήψεις σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες, με έμφαση στα νησιά.
• Μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων που καλύπτουν πάγιες ανάγκες.
• Μέτρα υγείας και ασφάλειας σε κάθε χώρο δουλειάς.
• Δημόσια και δωρεάν Υγεία και Παιδεία με επαρκή χρηματοδότηση.
• Ουσιαστικά μέτρα στήριξης για τους εργαζόμενους στη νησιωτική Ελλάδα.
Διεκδικούμε ένα Δημόσιο που να υπηρετεί πραγματικά τις κοινωνικές ανάγκες και όχι τις επιταγές της λογικής του κόστους
Στις 28 Φλεβάρη στέλνουμε καθαρό μήνυμα ότι οι ζωές μας, η αξιοπρέπεια και τα δικαιώματά μας δεν είναι διαπραγματεύσιμα. Ότι η πραγματική δικαίωση για τα θύματα των Τεμπών, για τους νεκρούς στους χώρους δουλειάς, για το μέλλον των παιδιών μας, θα έρθει μόνο μέσα από τον οργανωμένο, συλλογικό και ανυποχώρητο αγώνα. Καλούμε όλους τους συναδέλφους να δώσουν δυναμικό παρόν στις συγκεντρώσεις του Νομού Σάμου το Σάββατο 28 Φλεβάρη 2026.
Όλες και όλοι στις συγκεντρώσεις στις 12 το μεσημέρι:
στο Βαθύ, στην Πλατεία Πυθαγόρα στο Καρλόβασι, στην Πλατεία Καρλοβάσου
στον Εύδηλο, στην Πλατεία Ευδήλου στους Φούρνους, στην Πλατεία Φούρνων
Για να κερδίσουμε εμείς – όχι τα κέρδη τους!
