Τρία χρόνια η οργή μας συνεχώς φουντώνει. Τρία χρόνια μετά το έγκλημα στα Τέμπη προσπαθούν να μας πείσουν πως τα καθημερινά «Τέμπη» που βιώνουμε είναι το φυσιολογικό και η καθημερινότητά μας.
Τέμπη στην Υγεία, Τέμπη στην Παιδεία, Τέμπη στους χώρους εργασίας. Σχολεία ετοιμόρροπα, ταβάνια που πέφτουν στα κεφάλια μαθητών και δασκάλων, σχολεία που πλημμυρίζουν, σχολεία χωρίς θέρμανση, σχολεία σε κοντέινερ, σχολεία χωρίς εκπαιδευτικούς. Νοσοκομεία, Κέντρα Υγείας, Περιφερειακά Ιατρεία χωρίς γιατρούς, χωρίς νοσηλευτές. Τα παιδιά μας χωρίς παιδίατρους. Χειμώνες χωρίς συγκοινωνίες για μέρες, με εισιτήρια πανάκριβα, το ίδιο και με τις αερομεταφορές. Εργοστάσια και καζάνια να εκρήγνυνται. Νεκροί καθημερινά για μισό μεροκάματο. Τόσο κοστίζουν οι ζωές μας για τα αφεντικά.



