Οι τραγικές
ελλείψεις στα μέτρα ασφάλειας και της προστασίας των εργαζομένων μας
γεμίζουν αγανάκτηση αφου μας αφήνουν απροστάτευτες στο έλεος της
εργοδοτικής βίας.
Πόσο ακόμη
θα μετράμε θύματα εργοδοτικής βίας;
Πόσο ακόμα
θα φοβόμαστε για τις ζωές μας, των συζύγων, των αδερφών μας, των ίδιων των
παιδιών μας μέσα στους χώρους δουλειάς;
Πόσα Τέμπη
πρέπει να βιώσουμε για να μας λογαριάσουν για ανθρώπινες ζωές;
Το 2025 μόνο έχασαν τη ζωή τους τουλάχιστον 200 εργαζόμενοι σε εργατικά ατυχήματα .Πολλαπλάσια είναι τα θύματα των επαγγελματικών ασθενειών με τους θανάτους που συνειδητά και στοχευμένα αποκρύπτονται. Τα περισσότερα εργατικά ατυχήματα δεν δηλώνονται καν από τον εργοδότη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο οικοδόμος εδώ στο Βαθύ που έπεσε από ύψος και κάποιοι καλοθελητές τον βγάλανε απέναντι στα βράχια ότι τάχα ψάρευε.
Ασυνείδητοι
και αδίστακτοι κάποιοι.
Συχνά πιέζονται και οι εργαζόμενοι να μην τα
δηλώνουν ούτε στον ΙΚΑ χάνοντας έτσι και τις ελάχιστες παροχές που
προβλέπονται. Ακόμη μεγαλύτερη είναι η προσπάθεια απόκρυψης των προβλημάτων
υγείας που οφείλονται σε επαγγελματικές ασθένειες.
Τρανταχτό
παράδειγμα όλων αυτών που περιγράφουμε είναι το έγκλημα στο εργοστάσιο Βιολάντα
που βρήκαν τραγικό θάνατο 5 εργάτριες και αποκαλύφθηκαν οι τραγικές ελλείψεις
στα μέτρα ασφάλειας και προστασίας. Μας
συγκλονίζει το γεγονός ότι πέντε εργάτριες έφυγαν από το σπίτι τους για
το μεροκάματο και δεν επέστρεψαν ποτέ γιατί κάηκαν ζωντανές στο χώρο δουλειάς
τους.
13ωρη
δουλειά στο εργοστάσιο, νυχτερινή εργασία για τις γυναίκες, χωρίς μέτρα
ατομικής προστασίας, χωρίς διόδους διαφυγής, χωρίς εξόδους κινδύνου, χωρίς
συστήματα ανίχνευσης διαρροών αερίων.
Τα μέτρα
ασφάλειας και υγείας δεν είναι επιλέξιμες δαπάνες για τους μεγαλοεργοδότες. Τα
λογαριάζουν ως κόστος.
Αυτή
είναι η σύγχρονη μορφή της γυναικείας ανισοτιμίας!
- Η ευελιξία με τα ακανόνιστα ωράρια και τις
βάρδιες μέχρι τελικής πτώσης
- Η νυχτερινή δουλειά για τις γυναίκες γιατί
δεν έχουν πού να αφήσουν τα παιδιά τους.
- Η απουσία προστασίας του γυναικείου
οργανισμού και της μητρότητας.
Δεν
λογαριάζουν την ανθρώπινη ζωή μπροστά στο κέρδος τους.
Ας
σκεφτούμε τα εξής
·
Την επιβάρυνση του γυναικείου οργανισμού μιας ξενοδοχοϋπαλλήλου που
δουλεύει σε 5αστερο ξενοδοχείο. Που δουλεύει ασταμάτητα χωρίς μέτρα ασφάλειας
13ωρα και 7ημερα με βάση τις κατάπτυστες συμβάσεις που έχει υπογράψει ο
εργοδοτικός συνδικαλισμός με το τουριστικό κεφάλαιο
·
Την επιβάρυνση της σωματικής και ψυχικής υγείας μιας νοσηλεύτριας στο
υποστελεχομένο δημόσιο νοσοκομείο ,που η ζωή της είναι η συνεχόμενη βάρδια με
οφειλώμενα ρεπό, χρωστούμενες άδειες ,τρομοκρατία , και καμία προστασία για τις
μητέρες νοσηλεύτριες.
Για
την πρόληψη του επαγγελματικού κινδύνου υπάρχουν σήμερα επαρκείς τεχνικές και
οργανωτικές λύσεις με βάση την πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας .
Ωστόσο ο στόχος του κεφαλαίου για διασφάλιση φθηνής εργατικής δύναμης οδηγεί σε
μεγάλη υποβάθμιση της εφαρμογής μέτρων για την αντιμετώπιση του επαγγελματικού
κινδύνου. Τα δικά μας
συμφέροντα, οι δικές μας ανάγκες δεν συναντιούνται πουθενά με τα συμφέροντα των
εφοπλιστών, των μεγαλοξενοδόχων και των μεγαλοεπιχειρηματιών , όλων όσοι
αυξάνουν τα κέρδη τους από την υπερεκμετάλλευση των εργαζομένων. Ετσι λοιπόν,
οργανωμένα, μαζί με τα ταξικά σωματεία, παλεύουμε για μέτρα προστασίας και
ασφάλειας σε όλους τους χωρους δουλειάς , παλεύουμε για την ικανοποίηση των
σύγχρονων λαϊκών αναγκών μας».
Το
14ο Συνέδριο της Ομοσπονδιάς γυναικων Ελλάδας που ολοκληρψθηκε
προσφατα μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε τον αγώνα
διεκδικώντας
όλα όσα είναι αναγκαία για να ζούμε με αξιοπρέπεια τον 21ο αιώνα»
