1. Κάθε χρόνο σε ΔΕΗ, ΔΕΔΔΗΕ και ΑΔΜΗΕ μετράμε- κατά μ.ο -4 με συναδέλφους νεκρούς , 10αδες τραυματίες, συνήθως σοβαρά, με τις περισσότερες των περιπτώσεων από χτύπημα Μέσης Τάσης. Βάσει καταγραμμένων συμβάντων ένα συντριπτικό ποσοστό αφορά έμπειρους τεχνικούς, πλην όμως εξαντλημένους από διάφορους παράγοντες π.χ εντατικοποίηση εργασίας, υποστελέχωση υπηρεσιών, απώλεια τεχνογνωσίας λόγω συνταξιοδότησης παλαιοτέρων εργαζομένων κλπ.
2. Τα συμβάντα έχουν
100πλασιαστεί από την έναρξη μετοχοποίησης-ιδιωτικοποίησης και κατακερματισμού
της ΔΕΗ σε κομματάκια, περιουσία δηλαδή που εχει χρυσοπληρώσει ο ελληνικό λαός ειδικά
αν παρατηρήσουμε τα τραγικά γεγονότα από
το 1999 εως και σήμερα.
3. Είναι ανυπολόγιστες
και συνήθως ως μη καταγραφόμενες οι επαγγελματικές ασθένειες που προκύπτουν σε
τεχνικούς πρώτης γραμμής (σταθμοί
παραγωγή, δίκτυο) και αφορούν μυοσκελετικές παθήσεις, πνευμονοπάθειες (πχ τεχνικοί στα ορυχεία),
κατακόρυφη αύξηση λευχαιμιών και πάσης φύσεως καρκίνων κ.α.
3. Οι διευθύνσεις των
επιχειρήσεων κατά καιρούς κάνουν λόγο για «μέτρα υγιεινής και ασφάλειας στην
εργασία», μέσω ημερίδων ή άλλων πρόσφορων μέσων, με το βασικό τους συμπέρασμα να καταλήγει
στην «ατομική ευθύνη» των εργαζομένων για χρήση ΜΑΠ, παραβλέποντας εσκεμμένα τα
εξής:
Α) την σωματική και πνευματική καταπόνηση των εργαζομένων
λόγω συνεχόμενων βαρδιών και εργασιών χωρίς την απαραίτητη ανάπαυση και
ξεκούραση.
Β) Το ελάχιστο προσωπικό σε μια σειρά κρίσιμους τομείς
εργασίας, που κυριολεκτικά παίζονται ζωές και αντικατάσταση αυτών με
εργολαβικούς μηδενικής εμπειρίας και με μισθούς πείνας.
Γ) Την έμμεση ή άμεση καταστρατήγηση θεμελιωδών κανονισμών
υγιεινής και ασφάλειας στην εργασία, με πρόσφατο παράδειγμα το σύνολο των εργαζομένων στον Τοπικό Σταθμό Παραγωγής της
Ικαρίας όπου:
Η εταιρεία, που κατά
τα άλλα καταγράφει κέρδη και επενδύσεις εκατομμυρίων ευρώ, αποφάσισε να
ξεχρεώσει οφειλόμενες αναπαύσεις (ρεπό) που προκύπτουν ανά μήνα από εργασία
Σαββάτου ή Κυριακής, όχι μόνο καθημερινές ημέρες αλλά και σε ημέρες επίσημων
αργιών (πχ Πρωτομαγιάς ή Αγ.Πνεύματος). Οι εργαζόμενοι μέσα από αποφάσεις γενικών
τους συνελεύσεων απευθύνθηκαν και στην Επιθεώρηση Εργασίας, η οποία με τη σειρά της ανακάλυψε «νομικό
κενό» γι αυτή την υπόθεση και «προσπάθεια για εργασιακή ειρήνη» μεταξύ
εργαζομένων και επιχείρησης. Γι αυτό το θέμα, όμως, καταγράφεται η πρώτη πανελλαδικά
προσπάθεια αυτών των εργαζομένων να αρθεί αυτή η αδικία, όπως επίσης και η
θέληση τους να προχωρήσουν ακόμα παραπέρα την υπόθεση.
Συμπέρασμα: μόνο με
επιθετικές διεκδικήσεις και απαιτήσεις θα σταματήσουμε να μετράμε νεκρούς και
σακατεμένους συναδέλφους μας.
